Interviews met docenten
Vanaf januari 2018 zijn we begonnen om elke maand een interview met een andere docent uit ons team online te zetten. In de nieuwsbrief wordt het interview met de docent aangekondigd. 
 
 
In gesprek met.. 


Alexander Poels

Hoe ben je bij stembevrijding gekomen?
Alexander: Mijn eerste ervaring met stembevrijding was tijdens een management opleiding die ik volgde. Veel deelnemers hadden zoiets van: wat heeft zingen nu met leiderschap te maken? Ik zelf was daarover neutraal. Onze stem werd losgemaakt door wat oefeningen waarbij we geluid moesten laten mee komen. Jan Kortie leidde die dag, hij heeft ons ook individueel aan het zingen gekregen. Ik vond het heel erg spannend, dus ik was de allerlaatste die opstond om naast de vleugel van Jan te gaan staan.

Ik heb een lied gezongen waarvan ik niet meer weet wat ik nu gezongen heb, maar wel dat ik na afloop de tranen over m’n wangen had stromen. Niet omdat ik mij verdrietig voelde, maar juist omdat ik me erg vrij voelde.

Ik kwam thuis en mijn vrouw zei: die ogen van jou staan echt anders. Dat was niet alleen met mij gebeurd, dat was eigenlijk met iedereen gebeurd. Het onderdeel met stembevrijding had mij het meest gebracht in die managementopleiding. Vervolgens ben ik zijn boek gaan lezen ‘Jouw Ziel wil Zingen’ en ben ik de leergang Michelangelo bij Marjo Brenters gaan doen. Ik vond het elke keer weer heerlijk om daar mijn lied te zingen. Dat was elke keer een ander, geïmproviseerd lied, maar elke keer bevrijdend. 

Wat gebeurde er toen je naast de piano stond bij Jan de eerste keer?
Alexander: Ik kwam daar staan vol van de zenuwen. Ik zei iets van ‘uh’ of ‘ja’, toen hoorde ik de eerste  noten van Jan op de piano. Ik gaf meer volume, dan weer wat minder. Het voelde aan als een groot stromen in mij. Het leek wel alsof er dingen vrijkwamen die opgeslagen lagen in mijn lijf, die nu opeens geopend werden. Dat bracht in heel mijn lijf een gevoel van ruimte. Het werd een hele reis die ik maakte. Qua verhaal en lied kan ik me er weinig van herinneren, maar wel dat het bijna niet meer aards was.

Wat is stembevrijding volgens jou?
Alexander: Stembevrijding is een ingang om bij je emoties te komen. Dat kan de schaduwzijde zijn, maar ook de overvloed die klinkt. Het gaat over het loslaten van geluid. Wat je niet kunt zeggen, daar moet je over zingen, heb ik wel eens ergens gelezen. Het is niet: iemand leren zingen. Je stem liegt nooit, je stem is een heel eerlijk onderdeel van wie jij bent. Of ik nu gespannen, boos, of blij ben, dat hoor je aan m’n stem. 

Wat heeft stembevrijding jou gegeven?
Alexander: Zingen geeft mij de opening naar welke emotie dan ook die in mijn lijf zit. Ik heb van mezelf het idee dat ik best veel dingen wegstop en inslik, dat er ook gedeeltes in mij zitten waar ik het eigenlijk niet over wil hebben. Veel mensen zouden zeggen: ga daarover praten. Voor mij heeft juist zingen erg geholpen. 

In die zin heeft het mij veel bevrijding gegeven. Ik heb wel eens gehoord: ‘Pijn is niet het probleem, pijn die er niet mag zijn is het probleem'. Bij stembevrijding mag pijn er zijn. Dus je zwarte/donkere kanten breng je naar buiten. En wanneer je het naar buiten brengt dan wordt het gewoon draaglijker. 

Heb je stembevrijding meegenomen in je functie als manager?
Alexander: Ik heb in een management development programma een dag stembevrijding aangeboden aan mijn collega managers. Dat was wonderbaarlijk goed. Mensen kwamen via hun stem in een kwetsbaar gebied, waar ze anders een masker voor hebben zitten. Stembevrijding gaat heel erg over aandachtvol contact maken, dit heb ik meegenomen in m'n werk omdat m’n werk daar ook over gaat. Over het echt aanwezig kunnen zijn bij de persoon die tegenover me zit in een gesprek. Dit zodat de ander zich uitgenodigd voelt om te delen over waar hij/zij tegenaan loopt.

Waarom wilde je stembevrijder worden?
Alexander: Als ik heel eerlijk ben dacht ik alleen maar: ‘Als ik die opleiding ga doen dan kan ik lekker blijven zingen!’ Ik dacht: 'Heerlijk! Nog twee jaar te gaan!'. In eerste instantie deed ik de opleiding dus voor mezelf. Het eerste jaar stond mijn eigen zingen ook nog centraal en geleidelijk aan ging het, met name in het tweede jaar, meer over leraarschap. Op een gegeven moment voelde ik wel: ik heb hier iets te geven. In eerste instantie bij de doelgroep mannen. Want ik zag om me heen dat de mannen in de minderheid waren. Dus ik voelde: hier heb ik iets te doen. Toen ben ik begonnen met mannengroepen geven.

Richt je je alleen op mannen?
Alexander: Nee, maar het is wel zo dat ik tot nu toe het meeste heb gewerkt met mannen. Dit is ontstaan tijdens de opleiding toen ik de wens voelde om een project over mannenkracht te starten. Daarnaast heb ik ook wel workshops aan gemengde groepen gegeven. Wel denk ik dat het fijn is om groepen aan te bieden voor alleen mannen. Dit verlaagt de drempel, waardoor ze eerder een workshop stembevrijding gaan doen, denk ik. Bovendien merk ik ook dat als mannen met elkaar iets spannends doen, ze broederlijke steun aan elkaar kunnen hebben. Dit gebeurt ook in de workshops.

Wat gebeurt er in contact als er ‘verbroedering’ ontstaat?
In het algemeen zie je bij mannen vaak dat ze competitief zijn naar elkaar. Een beetje alsof ze elkaars concurrent zijn. Terwijl de verbroedering juist ontstaat doordat mannen in een kwetsbaar gebied komen met zichzelf. Van daaruit ontstaat contact, met zichzelf en met elkaar. Ze betreden een ander stuk, waardoor de typische mannengesprekken over werk, wat je verdient, plaatsmaken voor een ander soort contact. Tijdens de workshop worden er niet veel verhalen verteld over waar mannen over twijfelen of piekeren, maar in wat er naar buiten komt tijdens het zingen klinkt hun verhaal door.

Wat maakt jou uniek als stembevrijder?
Alexander: De vraag der vragen, hè! Ik denk dat ik een charisma of uitstraling heb waardoor mensen zich op hun gemak voelen bij mij. Mijn uniekheid zit erin dat ik zachtheid en vrouwelijkheid in mezelf kan laten zien, evenals het rauwe van de mannelijkheid. Dit zijn precies de dingen die ik ook wil aanraken bij deelnemers in m’n workshop. Zo van: laat alles er maar zijn!

Zei je nu het rauwe van de mannelijkheid?
Alexander: Ik bedoel daarmee de oer-mannelijkheid. Die er vroeger toe leidde dat je op jacht ging als man, dat bedoel ik met die rauwheid. Ik heb ergens het idee dat er een wilde man in mannen zit. Die is er nog steeds, maar die mag er vaak niet zijn. Hij komt er dan vaak als macho mannelijkheid uit. In het overschreeuwen van jezelf. Zo van: Wie heeft de grootste auto? Dat is niet de mannelijkheid die ik bedoel. Ik bedoel meer de archetypische mannelijkheid, die natuurlijk ook in vrouwen zit. En die oer-mannelijkheid wil ik aanraken in workshops.

Wat wil je graag dat mensen over jou weten?
Alexander: Ik woon in Amsterdam met mijn vrouw en twee zonen. Ik heb Communicatiewetenschap gestudeerd. Ik werk als manager bij de gemeente Amsterdam. Juist doordat ik als manager in een organisatie werk heb ik ook het idee dat stembevrijding zijn heilzame werking kan hebben op dat soort plekken. Werknemers hebben ook altijd wel iets waar ze tegenaan lopen in hun werk. Stembevrijding is een benadering die daarbij heel erg helpend kan zijn. Het kan een rol spelen bij leergangen voor managers en teambuildingsactiviteiten om als organisatie weer verder te komen.

In de opleiding tot stembevrijder benoemt iedere student op een gegeven moment zijn/haar talent. Wat is jouw talent?
Alexander: Aandacht gever.